สถานการณ์บ้านเมืองเลวร้าย
ฉันกลับบ้านไม่ได้ เสียใจ T^T
ตอนนี้อยู่ห้องคนเดียว
นิวกลับไปเมื่อวาน
ที่จริงวันนี้คิดจะนั่งแท็กซี่ไปหมอชิตดีมั้ย
พ่อโทรมาตอนเช้าก็อยากให้กลับ
แต่ไปๆมาๆพ่อบอกให้อยู่ที่หอแหละ ไม่อยากให้ไปไหนคนเดียว
ก็เลยต้องทน
ที่จะซ้อมเต้นสันฯ ล้างกรุ๊ป ทาสีโต๊ะใหม่ ก็เลื่อนไม่มีกำหนด
กลัว ว่าจะเลื่อนกิจกรรม
ไม่อยากยืดมากไปกว่านี้
อยากเจอน้องแล้ว
T^T
อึดอัดว่ะ
ขอให้พรุ่งนี้มีสิ่งที่ดีเกิดขึ้นด้วยเถอะนะ
เมื่อวานมีนัดแปดโมงเช้า ขายของ
แต่รู้สึกตัวอีกทีเก้าโมงเช้าของวันนี้
อารมณ์เสีย ..
ไปถึงมหาวิทยาลัย โดนัท แนท ลูกชุบ ขายของอยู่ก่อนแล้ว
ขายเครื่องคิดเลขไปแล้วหลายเครื่อง
เรากับนิวหยิบเครื่องคิดเลขมาสองเครื่องเดินขาย ไม่มีคนซื้อ
เจอกลุ่มเด็กผู้หญิงกระโปรงแดง นึกถึงฟาง
พยายามเพ่งมอง ก็เห็นหน้าน้องจริงๆ
น้องเขาเลือกบัญชี สินะ
ก็พูดกับลูกชุบ เขาบอกเจอตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
เดินขายเครื่องคิดเลขต่อ ไม่มีคนซื้อ
เดินออกไปนอกอาคาร เห็นแม็กขายติ้งกับกลุ่มฟาง
ไม่รอช้า เดินเข้าไป
"น้อง ซื้อเครื่องคิดเลขมั้ย" (ยิ้ม)
"มีแล้วค่ะ" น้องยิ้มน่ารัก ตัวเล็กกว่าที่คิด หน้าเล็กด้วย
"เนี่ย ซื้อที่คณะ จะได้ทำสอบได้"
เห็นน้องยิ้ม
อดไม่ได้
"น้องฟาง พี่ฟังเพลงใหม่แล้วนะ"
ยิ้ม.."ชอบมั้ยคะ"
พยักหน้า แล้วเราก็เดินจากไป
ไม่ได้หวังว่าจะขายได้เลย
แต่คุ้มนะ
(หัวเราะ)
แล้วก็ขายได้ทีเดียวสองเครื่อง กับน้องมาแตร์เดอีสองคน มากับคุณแม่หนึ่งคน
ดีใจ ขายได้ให้เด็กมาแตร์ฯ (เกี่ยวไหม)
ขายได้แค่นั้น เดินไปที่กรุ๊ป พบสามคนที่มาขายก่อน แล้วมานั่งพักผ่อน
ในใจยังรู้สึกเกรงๆ ก็คงคิดไปเอง
บรรยากาศไม่เหมือนแบบที่เคยเป็น อาจจะเพราะไม่ครบคน
ตอนบ่ายโมงกลับมา มีนัดซ้อมสันทนาการ
ก็ซ้อมเล็กๆน้อยๆ นิดๆหน่อยๆ เดี๋ยวกลองมาพรุ่งนี้
สี่โมง ขึ้นสัมสต๊าฟฯ สามคน เรา นิว โอ
ยืนตลอดสองชั่วโมง วันนี้มีว้ากด้วย
ปวดเท้าจัง (โอดโอย)
-------------
ช่วงนี้อะไรก็ น้อง
เริ่มจาก
น้องมิยาบิ น้องไอริ น้องยูมะ
เดี๋ยวนี้ชอบแต่น้อง
ต่อไปก็ต้องดูแลน้อง
ว่าแต่
ขอให้ได้น้องดีๆด้วยเถิด สาธุ
-------------
๑Minikutto๑ says:
edit @ 13 May 2010 01:15:30 by Min_K
วันนี้ xx First Date
มีนัดที่กรุ๊ปตอนแปดโมงเช้า ไปถึงก่อนหน้านั้นประมาณ 15-20 นาที
เดินไปที่กรุ๊ป เจอ แนท นิท ลูกชุบ
แนทเดินมาเมื่อเห็นเรากับนิว ทักเรื่องสอบยาวที่ต่างคนต่างใส่กันมา
วันนี้เป็นวันแรกที่พวกเราใส่สอบยาว
จากนั้น เรา กับ นิว ก็ไปซื้อข้าว แล้วจิ๊กก็มา
เราสามคนนั่งกินข้าวกัน แนท นิท ลูกชุบคงไปที่กรุ๊ป
กลับไปอีกทีเจอโดนัท กำลังจัดเอาสมุดเพื่อไปเดินขาย
ผ่านจากสายตาของเรา สีหน้าโดนัทดูไม่สดใส เธอบอก "ไปช่วยแนท"
เสียงที่ได้ยิน กระทบความรู้สึกของเราที่เก็บอยู่ภายใน เสียงแบบที่ไม่ใช่เป็นเธอ
ผ่านจากความคิดของเรา เธอดูเบื่อหน่าย
เมื่อจัดสมุดกันได้ทุกคนแล้ว เราสี่คนก็เดินออกไปเพื่อขายสมุดเล่มละ 20 บาท
ไปหน้าอาคารxxx3ก็เจอกับแอ้มที่มาก่อนแล้ว
อากาศร้อน
เราขายไม่ค่อยเก่งหรอก พยายามมองหาน้องโรงเรียน ไม่เจอเลยซักคน
แนทกับโดนัท นี่เจอน้องโรงเรียนมากมาย ขายได้เยอะ
อาจารย์มาไล่ไม่ให้ขายที่ถนน
เราทั้งหมดจึงตกลงใจกันไปที่สนามxx สถานที่ ที่จัดงาน
ที่นั่น แดดแรงมาก ร้อนมาก เจ็บเท้ามากเพราะรองเท้ากัด
มันจะเท่ากับความร้อนที่อยู่ในใจเราหรือเปล่า?
.....
ได้ยินที่แนทกับโดนัทพูดถึงเรื่องวันนั้น แล้วมันเจ็บปวด
ได้ยินเสียงของเธอที่แหบแห้งไม่มีแรง แล้วมันยิ่งเจ็บปวด
ถึงจะอย่างนั้น แต่ก็ยังอยากได้ยินเสียงจากเธอ ต่อว่าเรา
ถึงรู้ว่าเธอไม่คิดติดใจอะไร
แต่เรื่องของวันนั้นที่เราไม่ได้เจอ มันติดใจเราตลอดเวลา
เราขอโทษ..
ตลอดเวลาเรารู้ว่าเราไม่ได้สำคัญอะไรกับเธอขนาดนั้น
แต่เราเสียใจ ที่เราไม่ได้อยู่ใกล้ๆกับเธอในวันนั้น
แม้วันนั้นเราอาจจะไม่ช่วยอะไรให้ได้มากมาย
แต่อย่างน้อย ให้เราได้รับรู้ความเจ็บปวดของเธอ และได้พูดกับเธอว่า
"เป็นไรป่าว" , "ไหวมั้ยแก" , "สู้เว้ย" ฯลฯ
วันนี้ เราไม่ได้ "คุย" กันเลยนะ
ถาม ตอบ กันเพียงไม่กี่ประโยค
ไม่เ็ป็นไร เราเข้าใจ มันเป็นเรื่องธรรมดาแล้ว
วันนี้แกก็คงไม่รับรู้อย่างเคย
ว่ามีบางคน
ขอโทษจริงๆ
